نامه ای برای تو

ماندنم... عجیب بوی رفتن می دهد...

بازی... تمام نمی شود! باور کن! تمام نمی شود و تو هم... تمام می شوی!

فکر کن...

به فردایی که تو

تنها

بیرون گود می مانی!

بازی تو، زود تمام می شود!

*پیوست۱: خستگی در یک لحظه اتفاق می افتد! باید ساعتها را به مراقبت گماشت!

*پیوست۲:نرخ ها دستم نیست ، بادمجان گران شده یا ارزان؟

با موهای مجعد ِ خرمایی ِ بلند

که یک پیراهن چین دار سفید با گلهای ریز صورتی و آبی بپوشد

با چکمه های قرمز  کوتاه

و دنبال بادبادکی که با هم ساخته ایم بدود

و بلند بلند بخندد

و از دور برایم دست تکان دهد...

یک دختربچه پرنشاط، که هی به خسته شدنم غر بزند...

بهار من باشد... بهار هدیه....

تو را،  ابرها،  برای باران نم نم ،  و پنجره ها ،  برای گشودن ...

تو را،  تمام این لحظه ها ،  برای دوست داشتن...

   مرا،  این شبها ،  برای تنهایی و جنون...

                      زیر درخت بید "هزار ساله"

                      با جوانه های چند روزه

  آنقدر نشستم که خورشید خاموش شد

     و چراغ پارک، بالای سرم، روشن.

امروز تنها رفتم،

  رو به خیابان، تنها نشستم

      بدون آدمهایی ، که زیر درخت،

                   از غصه هایشان می گفتند و درد دلهایشان.

منتظرت نشستم...

                    می دانستم نمی آیی، می دانستم.

                    می خواستم به دلم ثابت کنم!

*پیوست: تو هیچ وقت کنار من، روی آن نیمکت ننشستی، می دانستی؟

شاید اصلا، روال عادی، همین خاموش بودن  است!