قهرمانمان را ،
برای گریه ی مردم را در آوردن ،
تا حد افکار احمقانه ی خودمان پایین می آوریم! آنقدر که خودمان هم بیشتر از ۱۰ روز نتوانیم تحملش کنیم!
حسین حسین به سر و سینه بزنیم ... فقط همین!
و مداح بی خردی ، فریاد بزند
" اونایی که نوزاد تو بغلشونه بچه ها رو رو دست بگیرند ... به یاد علی اصغر، وقتی امام حسین گفت به من رحم نمی کنید به این بچه رحم کنید و آب بدهید"
و عجیب نیست از ملتی که قهرمانش التماس می کند این حقارتها و ذلتها!
و عجیب تر اینکه همه می گویند "دشمن" می خواهد با تحریف واقعه ، واقعیت های مارا بگیرد! و جالبتر اینکه هیچ کدام نمی فهمیم سالهاست حقیقتمان از دست رفته است ، از روزی که خودمان نقش دشمن را گرفتیم ، از روزی که خودمان دلیرانه ، حسین را به زانو در آوردیم و دلمان سوخت برای "زیبایی" عباسی که از دست رفت!
و هیچ قسمتی مثل آن " یا لیتنی کنا معک " منزجر کننده نیست!
مدتی است فکر می کنم خوب شد ما نبودیم ، ۵۰ میلیون مخ less برای کشتن حسین ، جمعیت کمی نیست!
