نامه ای برای تو

می گفت دوستشان دارم و این ، تظاهر نیست ، احساسی است که با تجربه به دست آورده ام.

می گفت دنیا تقسیم می شود، بین آدمهایش

به یکی خانه اش ، یکی زمینش ، یکی مغازه اش و یکی خودش. هر یک قفلی دارد و راه رسیدن به کلید ، فقط آدمها هستند... و من به همین خاطر است که آدمها را دوست دارم. آدمها را نباید از دست داد...

شاید همین است که جوانها دوستش دارند...

  هر روز تکرار می شوند

      بی هیچ تفاوتی

      بی هیچ تغییری

   هر روز پر از روزمرگی...       

  از مرگ...

دنیای عجیبی ست... امروز می آیی و کسی چه می داند فردا باشی یا نه

مثل کسی که می شناختم و دیگر نیست! و همان سوال همیشه

  چرا مرگ؟ چرا نبودن ؟

   باورش برایم مشکل است

            همان که می خندید ،

                               می گفت ،

                                    می شنید ...

   و اکنون نه می بیند ، نه می شنود ، و نه حتی می داند که ما چه حالی داریم

یک روز من می روم

یک روز تو می روی

راست می گویند که همه رفتنی اند

افسوس که باور نمی کنیم... حیف که فراموش می کنیم...

من

  تمام امروز دلتنگ تو بودم

  و تمام دیروز به تو فکر می کردم 

  و تمام هفته را منتظر روز دیدارت هستم

اما به خواندن نوشته هایت هم راضی ام 

                که می گوید هنوز فرصت شنیدن حرفهایت را دارم

برایم کافی ست 

           وقتی بدانم هستی

   بودنت برایم کافی ست،

                  همین که بدانم لبخند

      مهمان ثانیه های شیرین توست

               و امید دوباره ....

         باور کن به دانستن همین ها شادم

گاهی گفتن واقعیت خیلی چیزارو عوض می کنه

اینکه به دیگران بگیم که چقدر دوستشون داریم و چقدر دلمون براشون تنگه...

تمام عمرمون رو با غرور لعنتی و احمقانه مون می گذرونیم ...

لعنت به ما که یک عمر پشیمونی رو به گفتن دوستت دارم ترجیح می دهیم!

می خواهی راستشو بدونی ؟ می خواهی اولین نفری باشی که حقیقت را می شنوی، اعتراف من رو؟

می ترسم. از چیزی که نمی شناسم می ترسم ، از چیزی که نمی دانم چیست

بر خلاف همه ی این حرفها ، من می ترسم!

من در درونم ترسی است که بر خلاف همه ی ترسها روشن است ، و این مرا می ترساند

این حس روشن ... من در درونم از برونم می ترسم ! من حتی از درونم هم می ترسم

بر خلاف همه ی این حرفها ، من ترسو شده ام ... و این مرا می ترساند!

روزی برای بودن

    روزی برای آغاز ِ بودن...

امروز،

     برای نخستین بار نفس کشیدی:

                             دم ، باز دم ، دم ، بازدم ...

  و ما در تب نفس های تو ،

             دم ها و بازدم هایمان را به فراموشی سپردیم.

 نمی دانم، شاید هرگز لحظاتمان را باور نکنی

اما ما - آدم بزرگ های کودکی تو -

     تمام امروزمان را برای تو خرج کردیم

  خوش آمدی به دنیای خودت ،

                              تولدت مبارک!

می خواستم از چیزی بگم که واقعا برام مهم بود ،

می خواستم از آدمهایی بگم که فکر نمی کردم وجود داشته باشن

ادمهایی که وقتی باهام حرف می زنند نه جنسیتم، نه سن و سال و طبقه ام و نه ظاهرم براشون مهم نیست تنها همین بس که انسانم

تمام عمرم دنبالشون می گشتم و می خواستم امشب ازشون بنویسم...

اما امشب کسی رو دیدم  که مطمئنم حرفهای زیادی درباره انسانیت داشت ولی دیگه نمی تونست چیزی بگه

وسط خیابون رو زمین دراز کشیده بود میون یه عالم خرده شیشه باکیسه ی خریدی که به خونه نمی رسید و قلبی که از صدقه سر یک " انسان "!! دیگه نمی تپید...

"انسانی" که نمی دونم الان کجای این تهران به این بزرگی پشت ماشین بدون شیشه اش نشسته و نمی دونم حداقل برای یه لحظه هم که شده به دختر بچه ای فکر کرده که منتظر صدای پای پدرشه یا نه؟...

شاید برای شروع باید حرف بهتری می نوشتم اما چه چیزی بهتر از واقعیتی ک ما هر روز و هر روز انکارش می کنیم؟ حرفی که پشت کلیشه های " ملت مهربان " و " مردم خیر " پنهان مونده...

دلم برای اون آدمها تنگ شده...

دلم برات تنگ شده ، باور نمی کنی چقدر! کاش این نوشته ها رو می خوندی ، کاش همیشه کنارم بودی تا یادم می موند که دنیا هنوزم  گه گداری "انسان" می بینه