هرگه كه ياد روي تو كردم جوان شدم ...
*پيوست: گاهي ايمان داشتن با اميد داشتن فرق مي كند. گاهي براي اينكه ايمان داشته باشي بايد از اميدت دست بكشي.
*پيوست دوم:حرف ها، همه، تهي شده اند. حرفي نيست جز يك خلاء كه امروز درون من است.
يك خلاء. يك حرف ِ تهي، كه كلمه اش را پيدا نمي كند. حرفها، اين روزهاي ِ درون ِ من ، سكوت كرده اند.
*پيوست سوم: يك چيزهاي زيادي در اين زندگي، مال ما نيست.
يك چيزهاي كمي، مال ما هستند.
يك چيزهاي زيادي از آن كم ها را، از ما دريغ مي كنند!
ما ، به عبارتي، هيچ چيزي نداريم ،
و بدهكاريم!!
*پيوست چهارم: حوصله چيز خوبي ست گاهي وقتها، اگر باشد، و به جا باشد.
*پيوست پنجم: يك زمانهايي، مثل اگثر دقيقه هاي اين چند روز، خاطرات ، گذشته نيستند ، آينده اند.
من، به گذشته نمي روم به آينده كشيده مي شوم.
به يك زندگي.
به لحظه لحظه ي زندگي ام.
*پيوست ششم: ما تمام نشده ايم؛ چه كسي حرف از پايان زد؟
خودت را جمع كن! حالا وقت آبغوره گرفتن نيست. وقت نشستن و به روزهاي خوش فكر كردن و در خلسه فرورفتن هم نيست! اگر يك ساعت خودت را با خاطرات تكرار نشدني تسلي يا شكنجه دادي يادت باشد بايد نيم ساعت وقت بگذاري براي خودت، براي جلو رفتن، براي ساختن.
اصلاحات شكست نخورد چون فقط رسانه نداشت. به اين هم فكر كن كه چرا مردم فكر نكردند بايد رسانه داشته باشد! به اين فكر كن كه چرا در همين چند كيلومتر آن طرف تر ما، هنوز كساني فكر مي كنند مي ارزد ۵۰ هزار تومن اسكناس بهشان بدهند اگرچه با تورمش نتوانند ۲هفته هم شكم بچه هايشان را سير كنند.
به اين چيزها فكر نكرديم، چاره اي پيدا نكرديم.
حالا روزي يك ساعت براي چاره هايمان تلاش كنيم در كنار تمام مرور خاطرات.
